pencere çiçeği

varoluşun matematiği

2009-01-24T13:15:00.000-08:00

milan kundera'nın “yavaşlık”ını okumuştum geçen sene. kıssadan hissesi şuydu:
"yavaşlık ile hatırlama, hız ile unutma arasında gizli bir ilişki vardır.bir şey hatırlamak isteyen kimse yürüyüşünü yavaşlatır. buna karşılık, az önce yaşadığı kötü bir olayı unutmaya çalışan insan elinde olmadan yürüyüşünü hızlandırır."

bu noktada Milan Kundera varoluşun matematiğinin denklemini kurmuştur. yavaşlığın derecesi anının yoğunluğuyla doğru orantılıdır; hızın derecesi unutmanın yoğunluğuyla doğru orantılıdır. varoluş diyoruz ya, kaderin ta kendisidir bence. kaderdeki olanaklar arasındaki mümkün seçimler doğrultusunda olunan/durulan yerdir. kaderin içinde olanaklar vardır, evet. kişinin bireysel tercihinin ve gücünün geçerli olduğu ilk varoluş halkası olanaklardır. heyecan vericidir bu yüzden; çünkü canlı varlığın eline geçen her olanak,en az olası olanı bile, varlığı tepeden tırnağa değiştirir.

farkındalık denemesi #25427

2009-01-24T09:09:00.000-08:00

hayat bir tür kendini tanıma tahtasıysa, ben tutkulu ama tutkuları olmayan bir insanım. bütün sözcükleri bilen bir dilsiz kadar acizim.
ufak bir aydınlanma yaşadım bu fikir aklıma düştüğünde, muzlu pasta yerken sessiz ve endişesiz.

wishingisthemainissue

2009-01-23T10:56:00.000-08:00

daraldıkça kendimi blogda buluyorum. pazartesiden farkı olmayan bir cuma yaşıyorum, hatta salı ve cumartesiden de farksız. bi sıkıntı, bi üşengeçlik. sürekli bi "sakinim, iyiyim, umudum yarınlarda" modu. gençliğimi ilerde pişman olcaımdan emin bir şekilde harcıyorum. ve o kadar şanssızım ki sonraki blog sekmesinde hep aile blogları çıkıyor karşıma. çok aptalca ve benim sanatçı(!) ruhumdan uzak da olsa ben bu bloglarda hep benim olmasını istediğim şeyler görüyorum. güzel bir ev, neşeli mutfaklar, harika bir eş, mutlu çocuklar, haftasonu gezileri, doğumgünü partileri, fotoğraflar, şarkılar vs. kıskançlıkla büzüştürüyorum dudaklarımı, ben de böyle bir bloga sahip olmak istiyorum. yani, ne biliyim, mutsuzluk, endişe, bilinmezlik gibi şeyler yerine iyilikten, güzellikten bahsetsem olmaz mıydı? buymuş kaderim. sustum bugüne kadar ama yetti canıma, bardağımdaki suyu taşıran az önce rastladığım şu blog oldu:
http://ryanandlana.blogspot.com

nazar değmesin.

hem dost hem düşman

2009-01-23T10:17:00.000-08:00

http://www.twentyonepictures.com/gallery/shoeproject/index.html

2009-01-23T09:14:00.000-08:00

ıslıklı fırtınalar sonrası bugün bütün gün yağmur yağdı. karanlık hava, puslu.
pus demişken "puslu kıtalar atlası"nı aldım nihayet, özenle gelecekteki zaman dilimine bıraktığım romanlardandı kendisi; ama bugün inci aral'ın "ölü erkek kuşlar"ını ve hasan ali toptaş'ın "gölgesizler"ini bulamadıktan sonra şansıma bahtıma lanet edip gün bugündür dedim, iyi de ettim.
yaklaşık 2 yıl aradan sonra spora yazıldım bir de. umarım spor yapma azmim yataktan kalkma azmim kadar olmaz, o kadarla kalmaz. yoksa ben diyim pilates, sen de spinning, kendimi buhar odasına kapatmayı düşünüyorum. o kadar çok boş zamanım var ki, iyi gelir diye umuyorum.

2009-01-22T08:27:00.000-08:00

bugün çiçeksiz çiçeğim castanospermum australe ve prenses kekten bahsedecektim. güneşin ne kadar güzel parladığını, yeni aldığım mor göz kaleminin ne kadar yakıştığını, starbucks'ın ice chait tea lattesinin ne kadar muhteşem olduğunu söyliycektim. ama bloguma girince vazgeçtim. bu noktada sadece zuhal olcay'ın yeni albümü aşk'ın halleri diyebilirim. bikaç hafta önce konserinde dinleme fırsatı bulduğum şarkıları gerçekten zuhal olcay şarkıları, biraz bülent ortaçgil kokuyor, biraz gürol ağırbaş.
aşkın en mavi hali, yine akşam ve gitme vakti en sevdiklerim.
bir şişe de kırmızı şarap gerek yanına, soğuk ortaköy sahilinin bir bankına tünemiş üşümek gerek. başını bir omza yaslayıp karşı kıyının ışıklarını izlemek gerek.
ben istanbul'u çok özledim.

mektup

2009-01-21T16:34:00.000-08:00

Biliyorum yazmakla bitmiyor hiçbir şey, aksine çoğalıyor mu dersin? Yine de yazıyorum. Hiçbir şeyin hiçbir zaman yok olmadığı bir düzende bitimi istemek zor. Asıl olan değişim, bitiş bile sadece bir değişim, değişim yeniden değişebilir bile, o zaman laleler beyaz.

İyi günlerden bahsetmeme gerek yok. Senin de benim kadar özenle sakladığını biliyorum hatıralarımızı. Ve korkmuyorum sevilmemekten, yalnız kalmaktan ya da unutulmaktan.

Bugün bir arkadaşımla konuştum. “çok aşıktınız. Yıkıp geçtiniz o yüzden” dedi. Öyle olmuştu. Aşkın açıklanması çok zor, nedenlere sonuçlara oturtmak çok gereksiz ama yıkıp geçtik biz. Birbirimizi bulup kendimizi kaybettik. Hırsla, coşkuyla, tutkuyla olup bitti herşey. Hiçbir şey duymadık, hiçbir şey görmedik. Ve bir gün dayanamadık. Yazık, birlikte duramadık. Bizi geçmişti aşk, bizi tüketmişti belki. Ama bir şeyden eminim ki; ben, bana zarar verdiğin zaman değil, bana zarar vermek istediğin zaman vazgeçtim. benim de hatalarım oldu, senin dünyada en katlanamadığın şeyi yaptım, seni hayalkırıklığına uğratacak kadar güçsüz gördün beni. Her zaman dediğimiz gibi, güçlünün güçsüzü ezdiği bir düzen bu ve biz bu düzene karşı koymadık. Feridun düzağaç’ın şarkısı var “çok aşık”:

Herşeyi silip atmak yok saymak unutmak var
İntikam çok sinsice aşkın kucağında saklanır, yakar
İçimdeki kötü fısıldar 'Acıt, acıtabildiğin kadar kanar'
Önce fikrin düşer, boğar gecemi sorulara
Hiç mi gelmez içinden huzur
Ne gerek var bu kavgalara
Affetmek aşkın içinde var
Gururun gardını kollar
Gururum delik deşik sana
Ben insan değilmişim
Hiç mutlu edemezmişim seni
Zamansız gidermişim yarım bırakırmışım
Sonları hiç sevmezmişim, asla yetinmezmişim
Ama ben çok
Çok aşığım sana...

Çok aşık olmak diye bir şey yoktur. Aşkın sıfatı yoktur. Bu yüzden istediğimiz şeyleri yaşayamadık. Hep hasretini çektiğimiz o mükemmel ilişkiyi yakalayamadık. Sıfatlar koyduk hislere, sınırlar çizdik birbirimize, her seferinde aşacağımızı bile bile. İkimizin de uyuyamadığı, yiyemediği, şiddete başvurduğu günler ve geceler oldu. Yıktık, yıktıklarımızın yerine başka şeyler kuramadık. Neler yaşadığımızı biz biliyoruz ancak ve bunu kimseye anlatmak zorunda da değiliz. Sabırsızdın, küçük bir çocuk gibi istediğin herşey istediğin zaman olsun istedin. Benim çok başka varoluş sorunlarım vardı. Biz birlikte olamadık.

Mahvolduk.

Ama günler geceleri takip etti, hayat durmadı. Geçmişi kenara atabilmek için geleceğin kapısını aralamak gerekliydi. Ve sen çok iyi becerdin bunu, beni kapının önünde yere uzanmış bırakarak. Uzaktan izler oldum hayatını, bana izlettin isteyerek. Önce tutarsız, sitemkar tavırların, sonra sert çıkışların, gidiş gelişlerin, her şeyin. Üzüldüm, kızdım, şaşırdım, özledim, nefret ettim. Korku ve pişmanlık sardı her yeri. Bir şey yapmadan geçti zamanım. Senin kariyerini, eğlenceni ve inceden dokundurmalarını izledim. Her seferinde acıdı canım, bilmiyorsun ne kadar ağladım.

Bir mektup ya da mailde yazabilirdim bunları. Yazmak benim için her zaman konuşmaktan kolay oldu biliyorsun. Ama zaten nereye ne yazmaya çalışsam dokunuyor sana bir türlü. Beni gör, beni duy ve beni anla.

Artık yapma bunu. Eğer niyetin kendini unutturmamaksa, zaten unutamam. Ama bırak, güzel hatırlamak istiyorum. Olamadığı kadar güzel. Bırak, kandırırım ben kendimi. Hayatına ne kadar güzel devam ettiğini, ne kadar iyi vakit geçirdiğini, ne kadar başarılı olduğunu, eşyalarımı anılarımı nasıl kaldırıp attığını görmeme, okumama izin verme. Bana bu iyiliği yap, biraz hatrım varsa. İsmimizi yan yana güzel hatırlamak için. Mutlu ve huzurlu bir hayatın, boncuk gözlü, beyaz tenli çocukların kırık dökük hayalini kirletmemek için.

şimşek

2009-01-21T08:26:00.000-08:00

"biz yönetilmeyiz. bize en uygun efendi şimşek'tir; bir aydınlatır, bir ikiye biçer bizi."
rené char

arada

2009-01-21T05:32:00.000-08:00

belki de en doğrusu gerektiği kadar göstermektir kendini. az açmaktır, az açılmaktır. sade aralamaktır belki de kapıları, kimsenin zarar veremeyeceği kadar. daha fazla değil. kabul görerek, içleştirilerek yaşamak için yeteri kadar. yoksa gönlünü açmak, hayallerini paylaşmak, en kötü çocukluk anılarını anlatmak, bunlara gerek yok. bir gün birer koz olarak karşına çıkacakları günü beklemek şeffaflaşmaktan çok daha zor. herhangi bir şeye güvenmek o kadar imkansız ki artık. masumluğumuzun bizi kurtarması beklenirken, en temiz kalan taraflarımızın bizi mutlu etmesi özlenirken korkuyla yaşamak, yaşamak değil. bu benlikle çocukluğu taşımak doğru değil. bir çocuğunki kadar kolay kapanmıyor yaralar, dil yarası kadar acımıyor hiçbir diz yarası. tek tek kaydetmiyor yaşadıklarını çocuk, seçerek düzenliyor anılarını, çoğu kaybolup gidiyor. uyumadan önce hayal kurabiliyor örneğin, geçmiş hesapları ya da gelecek planları yapmıyor.

ben bu yüzden büyümekten nefret ettim. kalıplara girmekten, sınırlanmaktan, birilerini memnun etmeye uğraşmaktan, sevmek sevilmek için didinmekten, yetmemekten ve yetinememekten, kıvamı bir türlü ayarlayamamaktan, biraz daha su, biraz daha un ekleyerek hamurun içinde kaybolmaktan nefret ettim. depresiflikten, çaresizlikten, seçeneksizlikten, tembellikten, üşengeçlikten, farkındalıktan nefret ettim. nefret bilmez çocukluğumu kaybetmedim belki, ama çok uzaklaştım ondan, yabancılaştım, törpülendim. büyüyemedim de bir türlü. arada kaldım, sıkıştım.

eskiden rüyamdaki şeylere sıkıca sarılırsam onları gerçek dünyaya getirebilceğime inanırdım. uyanınca bir an yanımda hissederdim o sarıldıklarımı. artık rüyalarım bile endişeli, karanlık. sarılcak bir şey de yok artık.

ascending or descending

2009-01-19T08:57:00.000-08:00

"it's funny. i met a man once who did a lot of mountain climbing. i asked him which was harder, ascending or descending? he said without a doubt descending, because ascending you were so focused on reaching the top, you avoided mistakes.
'the backside of a mountain is a fight against human nature' he said. 'you have to care as much about yourself on the way down as you did on the way top.'"

mitch albom - "for one more day" pg. 142

2009-01-18T07:57:00.000-08:00

çok karamsarım, gri maviyim, doluyorum, yazıyorum falan ama hayatta çokçok güzel şeyler de var. mesela teyzemin kuru patlıcan dolması.

küçük şeyler

2009-01-18T06:58:00.000-08:00

dün yine "hayat çok tuhaf" dedim, mısır patlatmış, televizyon izliyorduk. farkında değildim sesimin çıktığının, düşünüyorum sanmıştım. annem "öeh yeter" tadında bir karşılık verince sustum. sırf nefes almak bile yeterince tuhaf aslında. huzursuz dönemlerim saçıma yansıycak diye ödüm kopuyor yine. her fırsatta aynaya bakıyorum. saçıma. uzamıyor zaten, şimdi de rengine taktım. gereğinden fazla koyu sanki, herşey gibi gereğinden koyu.
herkes hakettiğini yaşar mı gerçekten, yaşıyor mu? böyle mi yürüyor araba? hakettiğimizi düşündüğümüz şeyleri beklemekle geçmiyor mu sahiden ömür? bir hedef koyarız, bir hayal kurarız, bekleriz. olmazsa istediğimiz ya inat eder daha çok bekleriz, ya da hedefimizi değiştiririz. her seferinde bir "uzak", bir "zor", bir "zaman". sabrımızın yetmesini mi umalım, günlerin ayların geçmesini mi? sabreder insan, kendini oyalıycak şeyler bulur, gülmeye çalışır, geçen günleri izler, sonra elde olmadan olgunlaşır, başına gelen şeylerin kendi seçimlerinin doğal sonuçları olduğuna inandırır kendini. ama öyle değil. küçücük birşey farklı olsaydı geri dönülmez geçmişimizde, şimdi burda olmazdık, şimdi böyle yapmazdık. o küçücük şeyler bizi yöneten, birleşip kararlarını veren hayatımızın.

dün gece uyuyamadım.
ben uyumaya çalışırken başkalarının ne yaptığını düşündüm. güzel bir cumartesi gecesi. her an herşey olabilir cinsten, ışıklı. konuşanlar, dans edenler, ağlayanlar, kavuşanlar, öpüşenler, doğanlar, ölenler. ve birden öylesine berrak bir farkındalığa girdim, ki ben bulanık severim, berraklıktan korkarım. ölümün ne kadar yakınında olabilceğimizin o korkunç endişesi. sırasızlığın deli korkusu. "uzak", "zaman", "zor" dedim ya; uzak zamanların zorluğu yaşadığımız durmaksızın, sonsuz bekleyiş. ve bunun seçimlerimizle hiçbir ilgisi yok. bülent ortaçgil'in de dediği gibi hep küçük şeyler.

hamam ve heraklaitos

2009-01-15T07:03:00.000-08:00

hamamdan geldim, niğde gazozumu içiyorum. hamama her gidişim bambaşka bi deneyim oluyor bana. sırtında kocaman MUSTAFA dövmeli şişman teyze, mentollü buhar odası, göbektaşı, kesecilerin bitmeyen gücü ve yıkanma teorisi. beynimi de bütün kirimle birlikte keseci esma ablanın ellerine bırakmıştım. bir yandan beni yıkıyor, bir yandan bir gurbet türküsü söylüyordu. o bana masaj yaparken, birden aklıma herakleitos geldi. ben de böyle biriyim işte, yanlış yer yanlış zaman. lisede felsefe kulübü başkanıydım. o zamanlar okuldan okula sempozyumlarda gezer, "sophia" diye dergi çıkarır, okul çıkışı varlık kuramını tartışır, ders arası mantık dersi verirdim. bilmiyorum bugünlere nasıl geldim.

herakleitos egelidir, "aynı ırmakta iki kere yıkanılmaz, ne biz aynı bizizdir, ne su aynı su" demiş ki durup durup taciz eden felsefecidir. herşeyin sürekli değişmesi ve hiçbişeyin aynı kalmaması bana çok korkutucu gelir. her korkutucu gibi çekici, her çekici gibi trajik.
varlığı ateşe bağlar heraklaitos. ona göre nesneler kendisinden gelir ve kendisine gider. herşey ateşten geldi ve herşey yok olurken de ateşe gitcek demektir bu. döne yana geldik, yana döne gidiyoruz yani, sevdiğimiz suda ikinci kez yıkanamadan.
kendisinin bir de görelik kuramı vardır. hiçbir şey tek başına anlam ifade etmez. herşey bir başka şeye göredir. Herakleitos'a göre "iyiliğin varolması için kötülüğün, ışığın varolması için karanlığın, tokluğun varolması için açlığın olması gereklidir. Hastalık sağlığı; açlık tokluğu; yorgunluk dinlenmeyi hoş kılar." bu diyalektiği kabullenip bu kabullenişe göre şekillendirebilsek hayatımızı, belki de hiç mutsuz olmayız. ama mutsuz olmak, mutlu olmayı sağlayandır aslında.

felsefeyi özlediğimi fark ettim birden. üniversite zamanlarımda, içinden çıkamıycağımı anladığımda, biraz da istanbul'un cazibesine kapılarak uzaklaşmıştım felsefeden. o benden yeterince uzaklaşmamış anlaşılan. ama böyle olmadık zamanlarda vuruyor beni. esma abla sırtıma masaj yaparken mesela.
kaşlarımı çatmışım, niye gerildiğimi soruyor sonra esma abla bana.
"yok bişey, düşünüyodum" diyorum.
"fazla düşünme" diyor, "iyi değil, git saçını yıka."

şeytanın gemi

2009-01-15T02:41:00.000-08:00

ben gergin, stresli, mutsuz ve/ya da huzursuz olduğumda kendimden çıkarırım acısını. kendimi sevmem. kendim de beni sevmez böyle zamanlarda ki tepki vermeye başlar, küçük küçük kabarır, kaşınır, dökülür vs. nedenini yine böyle bi huzursuzluğa bağladığım bir acı var dudağımın kenarında birkaç gündür. konuşurken, yemek yerken, gülerken yani ağzımı açmamı gerektiren tüm zamanlarda dudağımın sağ tarafında inceden bir sızı.
dün, otururken ve doğumgünümü 4. kez kutlarken beni bi gülme tuttu. ister istemez şikayet ettim dudağımın acısından. bi anda her kafadan bi ses çıktı bu sıra zaten gözümü kırpsam olay, düşünceli dursam başka olay. annem ona ters cevap verdiğim için olduğunu savundu, teyzem kendimi yolduğumu. ananemse "şeytan gem vurmuş" dedi. biz sustuk tabi. ananemin böyle değişik çıkışları, tuhaf görüşleri ve yorumları vardır, pek de tatlıdır. sonra bi şeytan, bi gem muhabbeti. zararlı çıkan yine ben oldum. çözüm olarak yakılan çıranın yaraya basılması gerektiğini duyunca acımı kendi içimde yaşamam gerektiğine karar verdim. bugünlerde zaten her şey benim tersime. şeytan bile gem vurmuş, daha ne diyim.

bencil

2009-01-13T04:24:00.000-08:00

more than anything
i want to see you go
take a glorious bite
out of the whole world
diyor snow patrol you could be happy adlı şarkısında. benim de her seferinde şöyle karşılık veresim geliyor: i could be happy, yes, but i'm NOT.
bir bebeği okşadığınızda çok masum duygularla dolabiliyorsunuz aslında, ağlamakla geçmiş bir uçak yolculuğunun ardından, kafa deli gibi karışıkken, hedefini kaybetmiş dörtnala yaşıyorken, "ben olmasam da olur" tadında cümleler kurarken hatta.
ama henüz gazından başka tasası olmayan bir bebek acıyı alabiliyor.
yeleğini, patiklerini giydirirken "benim de olsa" bitane diye içimden geçirdim, yalan değil ama sonra düşündüm. bencillik gibi geldi çocuk doğurmak. kendi acını azaltmak için, kendine yeni bir umut stoğu yaratmak için, vakit doldurmak için belki. ama dünyaya bir can gelcek sonunda, kimin gücü kime yeterse dünyasına. ver yansın, ateş alsın dünyasına. herşey unutulur nasıl olsa, yapmadağın bir şeydense yaptığın birşeyden pişman ol dünyasına. farkında olma ile farkında olmamanın bütün mesele olduğu bir dünyaya.
çok sonra bir gün bir şarkıya karamsar karşılıklar versin diye bir çocuk doğurmak. sevsin, sevilsin, öğrensin, uyusun da büyüsün diye. güzel ama bencillik bu. belki de en çok bize benzesin diye doğurmak, bizim kadar durgun, bizim kadar kırgın, bizim kadar olgun, bizim kadar bencil olsun diye.

2009-01-12T08:20:00.000-08:00

hayat çok tuhaf. bir yerde aşkları hala konuşulurken, çoktan ayrılmış olabiliyor insanlar. sadece sonuçlanamayan aşklar hep romantik olur belki de, ihtimallerin gölgesinde büyür bir ceviz ağacı. büyür ama hiç meyva veremez.
hayat çok tuhaf. güneşte bile buz gibi olabiliyor hava ve biz hiçbir zaman mutlu olamayacak, mutluluğumuzu nerde aradığımızı bilemeyecek çocuklarız. bir pamuk ipliğine bağlı, sanallıktan payını almış, antensiz hayatlar sürüyoruz. hiçbir şey yapmıyorum diye, yapmak istemiyorum diye, olduğum yerde yaşlandığım için bu yazma dürtüsü. oysa yazacak birşeyim yok. ortaya çıkan kendime yinelemeler, yakınmalar, savunma/sızlık/lar, devrik cümleler, sessizlikler. ve hayatın anlamını düşünürken ne kadar çıkmaza düşüyorsak o kadar olgunlaşıyoruz aslında. kaçmak çözüm değil.
ama hayat çok tuhaf. herşeye rağmen güzel kokuyor portakal kabuğu ve umudu fısıldıyor şarkılar. kuşlar kanat çırparken, bir güzel çiçek açıyor bahçede. ayın gözü üstümüzde.

şarkı şiir

2009-01-11T15:12:00.000-08:00

bu akşamdan itibaren yeni bir hobiye sahibim, adı "şarkı şiir". bilgisayarımdan ya da cdçalarımdan çaldığım alakasız şarkılarla sesi kısık televizyondaki video klipleri birleştirmekten bu yana en dahiyane ve en boş insan işi icadım.
efendim last fm'de bir radyo açıyorsunuz. tercihen süper indie, folk, ambient olabilir. sonra o güzel müzikleri dinleyerek grupların ve şarkıların tuhaf isimlerini ara sıra şarkının sözlerinden de esinlenerek serbest çağrışımla açıyorsunuz. önünüze de aynı sırada bir word dosyası açmış bulunuyorsunuz. o şarkılarla aklınızdan geçenleri bir sözcük, paragraf, kıta şeklinde beyaz sayfaya akıtıyorsunuz. bu, hem yaratıcılığınızı arttırıyor, hem eğleniyorsunuz (kristal dağlar başlıklı bir şiir eğlenceli sonuçlar doğurabiliyor) hem de bir nevi iç dökme gerçekleştirmiş oluyorsunuz.
bugünkü eğlenceliklerimden birkaçı (koyu olanlar şarkı başlıkları):

Kısıtlı mekan – sonsuz zamana eş
Milyonlarca küçük parça – birleşebilseler bir büyük tam ederlerdi
Antika bıçaklar – daha derin kesemezdi gözlerinden
Kılıçlarımız – sözlerimiz mi? ellerimiz mi? Korkularımız mı? düşlerimiz mi?

kendimi kaptırdım derken bir de fark etmeden şiir çıktı ortaya, hangi şarkıyı dinlerken olduğunu hatırlamıyorum:

O kadar gençtim ki yalansız göremedim önümü
Çocukluk hiç bitmeyecek gibi geldi
Gökkuşağının gideceğini haber vermediği gibi
Seni sevdim, tek ve son olarak sevdim
Dalgalardan kalanla kurdum evimi
Kendime ihtiyacım var şimdi
Sana ihtiyacım olduğu kadar
Bir gözüm olsun benim, diğeri sende kalsın

içimizdeki şeytan

2009-01-11T08:31:00.000-08:00

"... isteyip istemediğimi doğru dürüst bilmediğim, fakat neticesi aleyhime çıkarsa istemediğimi iddia ettiğim bu nevi söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü bulmuştum: buna içimdeki şeytan diyordum, müdafaasını üzerime almaktan korktuğum bütün hareketlerimi ona yüklüyor ve kendi suratıma tüküreceğim yerde, haksızlığa, tesadüfün cilvesine uğramış bir mazlum gibi nefsimi şefkat ve ihtimama layık görüyordum. halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması... içimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... içimizde şeytan yok... içimizde aciz var... tembellik var... iradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçma itiyadı var..."
Sabahattin Ali

23

2009-01-11T03:54:00.000-08:00

oldukça geç kalınmış bir doğumgünü yazısı olacak bu, ama sorun değil. biz geç kal/ın/maya alışmış bir nesiliz.
4 gün önce doğumgünümdü. doğmasam daha mı iyiydi diye düşündüm bir ara, evet ama geçti. malum zor günlerin sonucu, herkes bana karşı çok iyiydi. pervaneleşti ailem. gezdik, tozduk, öğlen vakti şarap içtik, sarhoş olduk. evdeki nüfusun 3 olması sebebiyle çilekli dilim pastalarla eve döndük. babam kocaman gülümseyerek geldi eve. kolunun altında bir çanta, içinde yeşil bir daktilo. kayışı eskimiş biraz, "b"si de içine çökmüş biraz ama canım.
battaniyelere bürünüp oturduk öyle, üstüm başım dökülüyor. 2 dilim pastanın üstüne 2 mum diktik. 2 dilek tuttum, inanmayarak üfledim.
ertesi gün zuhal olcay konserine gittik. yaiı 23 ile 53 arasında değişen 6 kadının bir arabaya doluşması görülecek şeydi doğrusu. üstelik öncesinde bütün güne yayılan ağlamaklı halimi yok etmek için annemlerin güzel votkalı karışımlar hazırlayıp babazula çalmaları da cabasıydı. votkaya rağmen zuhal olcay ağlattı beni. yeni şarkıları da öyle güzel ki.
bir sonraki gün de asıl kutlama gerçekleşti. ailem ve aile dostlarımızdan oluşan bir grup, hep beraber yemeğe gittik. fasıllı, rakılı. ne yediğimi, ne kadar içtiğimi, makyajımı alıp götürcek kadar hangi şarkıda ağladığımı hatırlamıyorum. küpemi kaybetmişim, bir ona üzülüyorum.
bu seneki doğumgünüm de böyle geçti. 3 gün kutladık, yine de bir türlü kutlanamadım ben. içimde bir huzursuzluk, süregiden. bir yalnızlık ki; biçimden biçime girmekte.

küçük pembe şekerler

2009-01-05T07:52:00.000-08:00

31 aralık gecesi saatler 00.00’ı gösterdiğinde dünyada acayip şeyler olması lazım gelirdi. Herkesin gülmesi, birbirini kucaklaması, iyi dileklerin havada uçuşması ve daha başka şeyler. Sihirli bir değnek değmişçesine iyi olmalıydı her şey. Ama öyle olmadı; onca şarap ve şampanyaya rağmen buruk girdim yeni yıla. Yatağa yattığımda yorgun değildim, sarhoş değildim, gülümsemiyordum. 7 yaşındaki yeşil gözlü bir kız çocuğunun barbie bebekli yatağında yatıyor olmam da durumu değiştirmedi; aksine ağlattı beni. Bugünlerde genel olarak çocuklara acımayla karışık bir şefkat duyuyorum. Büyümek dünyanın en kötü şeyi. Issız adam’ı izlerken tek ağladığım sahnenin de kumsalda dans eden kız çocuğunun sahnesi olması tabii ki kaçınılmaz bu kadar açıklamadan sonra.
Öyle ya da böyle, her gece kadar geceydi işte yılbaşı gecesi de. Üstünden 4 gece daha geçti. Bir değişiklik yok, kötüye gidiyor üstelik. İstediğim sarı daktilo da satılmış. Her şeyi böyle kaçırıyorum ben zaten.
Yalnızım. Çok yalnızım. Ama geçiştirmeye çalışıyorum bu yalnızlığımı. Tanımadığım insanlarla havadan sudan konuşarak, izlediğim her filmin ardından “yaşasın, 2 saat de böyle geçti” diyerek, hayatımın en mutlu anını uykuya geçme anı ilan ederek. Her zaman böyle miydi bilmiyorum, değildi sanırım ama fark etmez.
Küçük pembe ilaçlar var, şeker niyetine. Hafif bir baş dönmesi yarattıkları doğru, ama yarım saate varmadan umursamaz oluyor insan, başını koyacak yer arıyor. Başını koyduğu yerde uykuyu buluyor. Uyanınca yastık ıslak olabiliyor, rüyalara etki edemiyorlar belki pembe şekerler ama zamanın hızlı geçmesine yardımcı oluyorlar. Her şeyin amacını, değerini ve işlevini yavaş yavaş yitirdiği bu tuhaf hayatta sahip olduğum en yararlı şeyler onlar.

2008-12-30T11:06:00.000-08:00

Her yeni yıla büyük umutlarla girilir. Benim de hala umudum var. Hayatımda ilk defa hedefler koyuyorum kendime, zamanla sınırladığım. 2009’un geçirdiğim en iyi yıl olmasını istiyorum, sağlık, mutluluk ve huzur diliyorum. 2009 ile ilgili hedeflerimin birincisi blogumu yeniden açmak, daha doğrusu yazmaya dönmek oldu. Yazılarımı yok etmekten başka bir şey yapmadım aylardır. Yazılarımı kaybettikçe kendimi de kaybettiğimi anladım sonra. Eskisi kadar coşkulu olmasa da, eskisi kadar güzel olmasa da yazdıklarım; hoşuma gidiyor şimdi parmaklarımdan kelimelerin döküldüğünü görmek. Yakın zamanda bir de daktilo edinmek istiyorum; daha çok, daha istekli, daha kendime özgü yazabilmek için. Parmaklarımı acıtana kadar o canım sesleri duymak, yanlışlarımı severek. Yazdıkça çoğalıp yazdıkça unutmak için. Unuttukça hatırlamak, hatırladıkça unutmak; ama hep çoğalmak için.